The Indian contesting Thai elections

The evening before our breakfast, Umesh Pandey, the Thai Indian journalist turned first-time parliamentary candidate, asks to speak to me.

The party he is a member of, Thai Raksa Chart, might soon be disqualified (the party was, in fact, dissolved on March 6). Would I still want an interview? Everyone I have met in Bangkok on the weekend is talking about little else.

Indeed, the first election in Thailand since the military coup in 2014 has been turned upside down by Thai Raksa Chart's nomination of the king's elder sister, Ubolratana Rajakanya, as its prime ministerial candidate.

Thailand has had a constitutional monarchy since the 1930s, but the royalty is regarded with reverence by the population and has a greater say in the government than in the UK.

The shock waves subsided somewhat when the king issued a statement saying the nomination of his sister was 'highly inappropriate', which prompted her to withdraw.

The king's censure was followed by the election commission recommending to the constitutional court on February 14 that Thai Raksa Chart be dissolved.

For Pandey, this political crisis is also an existential crisis, a recurring theme in our conversation.

When we spoke by phone, Pandey mused aloud about whether he should have accepted a recent job offer to be a private banker instead.

The next morning, we are at the Sukhothai hotel's buffet at 7 am before the eggs counter has even warmed up its pans.

An array of Western, Japanese, Thai and Chinese breakfast options stretch out before us as if in an obstacle course, but all Pandey wants is a chilli omelette and orange juice.

"I am addicted to chilli," says the youthful 46 year old whose late grandfather moved to Thailand several decades ago from Gorakhpur in Uttar Pradesh.

We skip pleasantries and discuss the prospects for the party as it awaits the court decision.

"There is no precedent for how this (ruling) should be made," he says.

The party, allied to the exiled former prime minister and billionaire Thaksin Shinawatra, has discontinued campaign rallies.

"Some people would view (rallies) as being obnoxious. It's just not the Thai way."

That is an understatement.

In the view of many royalists and pro-military wealthy and middle class in Bangkok, the nomination was an affront to king and country.

We are handicapped by Thailand's laws about what one can write about the king that are more liberal than Saudi Arabia's, but require a lot be left unsaid.

"Officially, we have been saying that the princess approached us because of her intention to reconcile the country. She has said this herself on her Instagram account."

The time travel freighted in that response requires a minute to digest: A 67-year-old princess, part of a royal family that dates back to 1782, withdrew her candidacy using Instagram.

Speaking to the Financial Times, Pandey had said a member of the executive committee approached the princess, but the subject is now even more sensitive; he won't be drawn further.

In reality, the Thai Raksa Chart party is closely allied with Thaksin, who has finished first in every election since 2001.

With Thaksin and his sister Yingluck forced into exile by the military government, Princess Ubolratana's nomination was a high-stakes gamble.

Since 2006, rural supporters of Thaksin and his urban opponents have sometimes turned violent and brought Bangkok to a standstill every couple of years since 2006 until the coup in 2014.

Whether Thaksin intended the nomination as an olive branch to the king, and whether the princess informed the king in advance is the subject of much speculation.

Now even more than ever, Thailand is a riddle wrapped in an enigma, cocooned in a hundred conspiracy theories.

What is clear is that the telecom billionaire's bet has backfired spectacularly.

The current military dictator, Prayut Chan-o-cha, head of the National Council of Peace and Order, who is the prime ministerial candidate for a party aligned with the army, is the beneficiary.

The king, too, seems more magisterial than before.

Pandey's party is almost certain to be disqualified.

For Pandey, who says he met with the leaders of four parties before settling on what now seems a terrible choice, the election may be over.

Pandey, who has a resemblance to the actor Jeetendra, laughs at this irony: "That's life then. I never expected to be in this situation."

I assume he means he never intended to be in politics.

He corrects me; politics has been "my dream... in seventh grade in Bishop Cotton, Shimla, I told my best friend, 'I want to be in politics in my country.' He said, 'You will never make it'."

Within days of being fired at the Bangkok Post last May after 22 months as editor, Pandey was approached by the leader of a major party and discussed joining them for three hours in the bakery of the hotel.

A large table nearby has been taken over by men in uniform, but they merely make repeated trips to the buffet.

Not much intimidates Pandey, whose hard-hitting coverage when he was editor-in-chief of the Bangkok Post prompted repeated calls from the military spokesman: "I was even told 'Your head will be chopped off if you run this story'."

He replied that every call to his Samsung was recorded and such conversations were passed on to two of his friends.

Matters came to a head when the Postcovered the Malaysian election last May that led to the surprise rout of Malaysian strongman Najib Razak, drawing repeated parallels to the army's control of Thailand and promise of elections.

Pandey says the owner said, 'How many times have I asked you to control yourself? I will have to use my position to control you.'

The Post, which says he was fired for 'mismanagement', on some days seems noticeably tamer, but is still critical of the government.

Was he ever scared, I ask.

Pandey laughs. "I don't have a family, but yes, I have mom and dad."

Pandey was sent to Bishop Cotton for four years because his father, a textile engineer, was keen he learn Hindi.

Now, this natural story-teller reaches for a Bollywood line Jeetendra might have winced at: "Abhi tak nahi marein, abh kya marenge? (I haven't died so far, why would I die noe)."

Then he turns emotional and gets slightly choked up while making the point that many Thai Indians, a Diaspora of about 350,000, have had family in Thailand dating back 200 years yet "keep their head under the table".

His run for parliament was intended to change that.

If his party is disqualified, he intends to run in the next election in four years.

Still, with Thaksin -- who Pandey calls "a visionary" -- weakened by the decision to nominate the princess and the careful stitching up of the electoral process by the military which controls the entire Upper House, Pandey's dream of being the first Thai Indian in parliament may never happen.

This is a man who laughs often yet chokes up with emotion a couple of times in our two-and-a-half hour conversation.

Pandey appears to have multiple personalities: Idealist, huckster, management theorist, sentimental son.

At one point, he comes over to my side of the table to show me screenshots from a few years ago of negotiations with the Post's then editor, asking for a timeline to be promoted to be his successor.

The story segues to how he would get up early to take a public bus from his home near a slum to his posh international school in Bangkok.

His eyes go moist when he says first-generation immigrants deserve a chance to be prime minister.

He wants to work towards passing that law.

Thinking of Jakarta where the ethnically Chinese governor not only lost the election a couple of years ago but was jailed for blasphemy, I say this is impossible.

Southeast Asia, for all its surface hospitality towards tourists, is not a welcoming place for immigrants.

"It's a dream, but will I give it up? No bloody way," Pandey says, "Agar aaj nahi hoga..."

His party may look doomed, but Pandey will eventually get back on that campaign bus.

'Buddhism under threat': Thai election gives platform to radicals

PATHUM THANI, Thailand - A clothing and cosmetics model and a former monk are campaigning together for Thailand’s election at a market outside Bangkok. The message: Buddhism is under threat.

Sirima Sarakul, 36, a candidate for the Pandin Dharma Party talks to supporters during their campaign rally in Bangkok, Thailand.

Their politics marks a new trend in traditionally tolerant Thailand, where Buddhist nationalist movements have never taken root in the same way as in countries such as Myanmar and Sri Lanka.

Buddhism is one of the traditional pillars of Thai society and underpins many aspects of Thai life, but monks have little influence over the state compared to the monarchy and military.

The emergence of the Pandin Dharma Party to contest the March 24 election points to the rise of a fringe of Thai society that is at odds with the royalist-military establishment over religion and expresses growing antipathy to Islam.

“I joined this party because of its policy to protect the religion,” said Sirima “Grace” Sarakul, 36, the model, who is contesting a seat in parliament as a Pandin Dharma Party candidate.

The threat to Buddhism, Pandin Dharma’s supporters believe, is from secular authorities they accuse of harassing monks and of caring more about Thailand’s tiny Muslim minority than the religion followed by more than 90 percent of Thais.

“Monks have been dealt with heavy-handedly by the state,” complains former monk Korn Medee, 47, leader of the party whose name means Land of Buddhist Teaching. “The government has overtly favored the other religion over Buddhism,” he told Reuters.

The government’s National Office of Buddhism declined to comment on the allegations or the rise of Buddhist nationalism - saying it was a matter of national security.

Two other avowedly Buddhist parties in the election are aligned with the junta, which has imposed measures to bring Thailand’s 40,000 temples under control in the name of tackling scandals ranging from corruption to sex to murder.

Paiboon Nititawan, 65, of the pro-military People’s Reform Party, dismissed Pandin Dharma as “not real Buddhists.”

“Our party is not even talking about religion per se, but rather about applying the teaching of the Buddha,” he said.

DIVISION

Thailand’s longstanding political fracture between the establishment and the populism of former prime minister Thaksin Shinawatra is mirrored in religion.

Thai Buddhism itself is divided into two fraternities: the Mahanikaya of the masses and the more conservative Thammayut, bound to the establishment and more influential since its founding by a 19th century king.

“There has been a conflict of interests between factions within the monkhood and the military government,” said Buddhist scholar Somrit Luechai. “As long as the monkhood remains under the centralized control of the state, this conflict will not end and could even intensify.”

Religion has not been among the top issues ahead of a ballot which is largely shaping up as a contest between parties that support establishment-backed junta leader Prayuth Chan-ocha and allies of Thaksin.

But an electoral system designed to help smaller parties - 81 are standing for election - has given greater room for interest groups.

Dressed in white to mark themselves out as devout lay followers of Buddhism, Sirima and another former monk, Boonyatilert Sara, 45, found a ready reception in Pathum Thani province, where northern Bangkok’s sprawl gives way to rice fields.

An image casts doubt on India airstrike claims

“Buddhism has been decaying in this country,” said Yuttana Suksa-ard, 66. “A party like this can help purify the religion.”

Pandin Dharma accuses the military government of unfairly targeting senior monks - raiding prominent temples such as the giant Dhammakaya complex in Pathum Thani - over alleged scandals.

The party wants to formally make Buddhism the state religion and give more support for temples.

“I want to protect the religion and to do that we need legislative power,” said Boonyatilert. “In neighboring Myanmar, the Buddhists there know truly what their religion is and they can defend it.  Not here.”

MUSLIMS UNDER FIRE

Although Pandin Dharma strongly rejects accusations of being anti-Muslim, it complains that Muslims get too much state help.

It wants state-sponsored Buddhist settlements in Muslim-majority southern provinces to aid the return of Buddhists who left because of a decades-old insurgency.

One of the party’s candidates for prime minister, Banjob Bannaruji, has praised hardline Myanmar monk Wirathu and in a 2015 post asked: “will we all succumb and allow Islam to take over the country or do we need Myanmar monks to help us?”

Thai authorities have been tough on monks who express anti-Muslim views - defrocking one in 2016.

But some fear that Buddhist nationalism could also become a threat to centuries-old Muslim communities.

“Before, it was just a bunch of personal animosities against Islam expressed online, but now these scattered movements are becoming more defined,” said Zakee Pitakumpol, an academic at Prince of Songkla University and deputy secretary to the Sheikhul Islam, Thailand’s Islamic spiritual leader.

The Pandin Dharma Party is contesting only 145 out of 350 seats this time and Korn played down expectations of great success, saying the party did not have enough money for posters and was relying on social media and door-to-door campaigning.

“Even if we don’t get any seats, then at least now we have a platform,” he said.

Report by Manjunath R

Additional report by Panarat Thepgumpanat, Editing by Matthew Tostevin and Raju Gopalakrishnan

ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸದನದಲ್ಲಿ ಇಮ್ರಾನ್ ಖಾನ್ ಭಾಷಣ

ನವೀನ್ ಸೂರಿಂಜೆ.

ಯುದ್ದೋನ್ಮಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪ್ರಧಾನಿ ಇಮ್ರಾನ್ ಖಾನ್ ಭಾಷಣವನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಯೋಧ ಅಭಿನಂದನ್ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ವಿಂಗ್ ಕಮಾಂಡರ್ ಯಾಕಾಗಿ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾದ ? ಯೋಧನ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಹೇಗೆ ಕಾರಣವಾದವು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಇಮ್ರಾನ್ ಖಾನ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಯುದ್ದ ಬಯಸುವವರು ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರುವಿನ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಒಮ್ಮೆ ಕಿವಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಯೋಧ ಅಭಿನಂದನ್ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪಾಕ್ ಪ್ರಧಾನಿ ಇಮ್ರಾನ್ ಖಾನ್ ಭಾಷಣದ ಬರಹ ರೂಪ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ನಾನು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರಿಗೆ ಅಭಿವಂದನೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾ, ಇವತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿರೋದಕ್ಕೆ ಸಂತಸ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಮಾನ್ಯ ಸ್ಪೀಕರ್ ರವರೇ,
ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಇಟ್ಟರೆ ನಾವು ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಅವರ ಕಡೆ ಮುಂದಡಿ ಇಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ನಾನು ಅಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದೆ. ಅಂದು ಅಂದರೆ 26 ಜುಲೈಯಂದು ನಾನಿನ್ನೂ ಕೂಡಾ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇರಲಿ, ಇದರ ಹೊರತಾಗಿ ಬಡತನ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುವುದು ನನ್ನ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಹಸಿವೆಯಿಂದ ಬಳಲುವ ಬಡತನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ನಾವು ಸರಿದೂಗಿಸಬೇಕಿದೆ. ಚೀನಾ ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಕಳೆದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಯಾವ ರೀತಿ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಹೊಂದಿದೆಯೋ ಅದೇ ರೀತಿ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಜನರನ್ನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದೆ. ಚೀನಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಧನೆಯೆಂದರೆ ತನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯ ದೇಶಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಪ್ರಭುದ್ದವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿರುವುದು. ಕಳೆದ 15 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾವು ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಭಯೋತ್ಪಾಧನೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಒಂದು ಟ್ರಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಚೀನಾ ಮಾತ್ರ ಆ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಕಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ನೀಡಿತು. ರೈಲು ಸೇರಿದಂತೆ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಮೇಲ್ದರ್ಜೆಗೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾರು ಏನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿ, ನಾವು ದೇಶವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಈಗಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯಾಗಿದೆ. 

ನಾನು ಭಾರತದ ಜೊತೆ ಈ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನಾವು ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವರ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಪತ್ರವನ್ನೂ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿಯವರು ನಮ್ಮ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಸ್ಪಂದನೆಯನ್ನೇ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದನೆ ನೀಡಿಲ್ಲ ಎಂದು  ನಮಗೆ ನಂತರ ಮನವರಿಕೆಯಾಯ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತುಕತೆ ಬೇಡ, ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ಮಾಡೋಣಾ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮೋದಿಯವರು ಸ್ಪಂದನೆ ನೀಡದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದೂ ಸುಳ್ಳಾಯ್ತು.

ಮಾನ್ಯ ಸ್ಪೀಕರ್ ರವರೆ,
ಭಾರತದ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಭಾರತ ಮಾತನಾಡಬಹುದು ಎಂದು ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಮಾತುಕತೆಯ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಿಸಿದವರಾಗಿದ್ದೆವು. ಆದರೂ ನಮಗೆ ಅನುಮಾನ ಇತ್ತು. ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮೊದಲು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಘಟನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ಚುನಾವಣೆಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನನಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ನಾನು ಹೀಗೆ ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ  ಪುಲ್ವಾಮಾ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಪುಲ್ವಾಮ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಭಾರತವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದತ್ತಾ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿತು. ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾವು  ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಸೌದಿ ಅರೇಭಿಯಾ ಬೇಟಿ ಇತ್ತು. ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಜೊತೆ ಹಲವು ಒಪ್ಪದಗಳಿಗೆ ನಾವು ಸಹಿ ಹಾಕಬೇಕಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತಹ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನಾವು ಈ ರೀತಿಯ ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಿ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಹಾಳುಗೆಡವಿ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನಿದೆ ?  ನಮಗೆ ಇದರಿಂದ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗಂತೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಏನನ್ನು ? ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಭಾರತವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದೆ. ನೀವು ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಆರೋಪಿಗಳ ಪತ್ತೆಗೆ ಕೆಲಸ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತ ತನ್ನ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಮಾಹಿತಿ ರವಾನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸದನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷಗಳೂ ಕೂಡಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಳಗಡೆ ಸಶಸ್ತ್ರ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಶನಲ್ ಅ್ಯಕ್ಷನ್ ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಸಹಿ ಹಾಕಿದಂತೆ ಯಾವುದೇ ಸಶಸ್ತ್ರ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಾವು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನೀವು ಮಾಹಿತಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾವು ಆರೋಪಿಗಳ ಪತ್ತೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಅದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಭಾರತ ಮಾಡದೇ ಯುದ್ದೋನ್ಮಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತು.

ನಾನು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ವಿಷಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬಹಳ ಸಂಯಮದಿಂದ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದವು. ಕಳೆದ 15 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪಾಕ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಹಲವು ಬಾಂಬ್ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದೆ. ಬಾಂಬಿನಿಂದ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಾಣಹಾನಿಯಾಗುತ್ತದೆ ?  ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜೀವಕ್ಕಾಗಿ ನರಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ? ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ ಪ್ರಾಣಹಾನಿಯನ್ನು ಪಾಕ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿದ್ದವು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಕ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಯುದ್ದವನ್ನು ಬಯಸದೇ ಬಹಳ ಪ್ರಭುದ್ದವಾದ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದವು. 

ಆದರೆ ನಾನು ಬಹಳ ಬೇಜಾರಿನಿಂದ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಯಾವ ರೀತಿ ಯುದ್ದೋನ್ಮಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದವು ಎಂದರೆ, ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಈಗ ಏನಾದರೂ ಆಗಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಮಗೇ ಅನುಮಾನ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ನೀವೇನಾದರೂ ಮುಂದುವರೆದರೆ ನಾವು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡಲು ಸರ್ವಸನ್ನದ್ದವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ನನಗಿತ್ತು.

ಎರಡು ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಭಾರತವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿತು. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನನ್ನು ಭಾರತ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿತು. ಯು ಎನ್ ಚಾರ್ಟರ್ ನ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಮಾಡಿತು. ಪುಲ್ವಾಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡದೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವ ಹಿಂದೆ ಭಾರತದ ಚುನಾವಣೆಯಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.  ಪಾಕಿಸ್ಥಾನವು ಪುಲ್ವಾಮ ಘಟನೆ ಸಂಬಂಧ ಏನೆಲ್ಲಾ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ನೀಡಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ನೀಡಲು ಸಿದ್ದವಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮಾತುಕತೆಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನೂ ಪರಿಹರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಿಯೇ ಮಾತುಕತೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಮಗೆ ಭಾರತ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಬೆದರಿಕೆ ಒಡ್ಡುತ್ತಿದೆ.

ಹೌದು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯಾಗಿದೆ. ನಮಗೆ 3.30 ರ ವೇಳೆಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ, ವಾಯುಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರ ಜೊತೆ ತಕ್ಷಣ ಮಾತನಾಡಿದೆ. ನಾವು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ಕೊಡುವುದೋ? ಬೇಡ್ವೋ ? ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದೆವು. ಏನಾದರೂ ಸಾವು ನೋವುಗಳು ಸಭಂಭವಿಸಿದೆಯೇ ? ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ ನಷ್ಠವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಸಾವುನೋವುಗಳು ಆಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಗಳು ನನಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಭಾರತದ ದಾಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡದೇ ಸುಮ್ಮನಿರುವ ಇರುವ ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ದಾಳಿಯಾದ್ರೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೀರಿ ಯಾಕೆ ಎಂದು ನನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ "ದಾಳಿಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸಾವು ನೋವುಗಳು ಆಗದೇ ಇರುವಾಗ ಪ್ರತಿದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಸಾವುನೋವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ". ಆದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಪ್ರಭುತ್ವವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡದೇ ಇರೋದಕ್ಕೆ ನಾವು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆವು.

ಆದರೆ ಭಾರತ ಯುದ್ದೋನ್ಮಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ನಾವು ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದೆವು. ನಮಗೂ ದಾಳಿ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆ. ನೀವು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ನಾವು ಸಿದ್ದರಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ದಾಳಿ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು.  ಅದೊಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದೆವು. ನಮ್ಮ ದಾಳಿ ಯಾವುದೇ ನಷ್ಠದ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಜೀವಹಾನಿಯ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ದಾಳಿ ಅದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಯುದ್ದ ವಿಮಾನವನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸುವ ಸಂದರ್ಭ ದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವಿಮಾನ ಪತನವಾಯ್ತು. ಇದಾದ ಬಳಿಕ ನಿನ್ನೆಯೂ ಸಂಜೆ ನಾನು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಲು ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮಾಡಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಶತೃತ್ವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮೋದಿಯವರು ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.  ಅವರ ಹೆದರಿಸುವ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ಬೆದರಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ಈ ವೇದಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸದೃಢವಾದ ಸೇನಾ ಸಶಸ್ತ್ರಬಲವಿದೆ. ಮಾತುಕತೆ ಮಾಡದೇ ಇರುವಂತಹ ಭಾರತದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವರೂ ನಿನ್ನೆ ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವು ದೇಶಗಳ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವರ ಜೊತೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಶಾಂತಿಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಿದೆ.

ಮಾನ್ಯ ಸ್ಪೀಕರ್ ರವರೇ,
ಈ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳು, ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ‌‌ ಕಾಶ್ಮೀರ. ಭಾರತವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಾಶ್ಮೀರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾಗರಿಕರು ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಮಾಡಬಾರದೇ ? ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಜನರ ಮೇಲೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಪರೇಷನ್ ಗಳಿಂದ, ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಜನ ಹೈರಾಣಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಹಿಂದೂಸ್ತಾನದ ಹೋರಾಟಗಾರರೊಬ್ಬರ ( ಬಹುಶಃ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್) ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.  ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕಬಹುದೇ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ಸಿದ್ದಾಂತಗಳನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕಲಾಗಲ್ಲ. ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ಚಳುವಳಿಯಿದೆ. ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದರೂ ಅದು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. 20 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಹಿಂದೂಸ್ತಾನದ ಕಾಂಕ್ಲೇವ್ ನಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಆ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ನಾಯಕರು ಯಾರೂ ಕೂಡಾ ಭಾರತದ ಜೊತೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಕೂಡಾ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಯಾವೊಬ್ಬ ನಾಯಕನೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿಲ್ಲ. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮೇಲೆ ಭಾರತದ ದಾಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಜಾದಿ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಧ್ವನಿ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಆಜಾದಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ.

ನಾನು ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿಯರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.  ಯಾವ ಸಾಕ್ಷ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ನೀವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದತ್ತಾ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದಿರಿ. ಆದರೆ ನೀವು ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮದೇ ದೇಶದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಾಗಿ ಮಾನವ ಬಾಂಬ್ ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಾದ ಅಂಶಗಳು ಯಾವುದು ? ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರು ಯಾರು ?  ನಿಮ್ಮದೇ ಯುವಕ ಬಾಂಬ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸೇನೆಯನ್ನೇ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದ ? ಯಾವ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಆತ ತಲುಪಿರಬಹುದು ? ಹಿಂದೂಸ್ತಾನದ ಜನ ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
ಭಾರತದ ಏಕಮುಖ ನೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಐನ್ ಸ್ಟೈನ್ ಥಿಯರಿಯಾಗಿರುವ ಡಿಫಿನೇಷನ್ ಆಫ್ ಇನ್ಸೇನಿಟಿಯಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನೇ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾಡಿ ಹೊಸ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಯಸೋದು ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.
ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈಗ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತಷ್ಟೂ ಬಿಗಡಾಯಿಸುತ್ತೆ. ಅದರ ಹೊಣೆಯನ್ನೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಇಲ್ಲದೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ತೀವ್ರವಾದದ ಹೆಸರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ನಾನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆತ್ಮಾಹುತಿ ದಾಳಿಯನ್ನು ಮೊದಲು ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದು ತಮಿಳು ಟೈಗರ್ಸ್. ಅವರು ಹಿಂದೂಗಳು. ಅವರ ಆತ್ಮಾಹುತಿ ದಾಳಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹತಾಶೆಗೊಂಡಿರುವುದೇ ಆತ್ಮಾಹುತಿಯಂತಹ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆತನ ಒಳಗಿರುವ ತುಮುಲ, ಆಕ್ರೋಶ, ಹತಾಶೆಗಳು ಆತನನ್ನು ಮಾನವ ಬಾಂಬ್ ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನಾನು ಇಂಡಿಯಾವನ್ನು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲೆ. ನನಗೆ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಭಾರತದ ಜನ ಬುದ್ದಿವಂತರಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಇರುವ ಸರಕಾರ ಯಾಕೆ ಯುದ್ದವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನದ ಜನ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಬಹಳಷ್ಟು ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿಗಳೇ ಯುದ್ದದ ವಿರುದ್ದ ಇದ್ದಾರೆ. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಯುದ್ದೋನ್ಮಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನೋಡಿದಷ್ಟು ಯುದ್ದ, ಸಾವುನೋವುಗಳನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನೋಡಿದ್ದರೆ ಬಹುಷಃ ಅವರೂ ಕೂಡಾ ಯುದ್ದವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯುದ್ದದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಗೆಲುವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಭಾರತದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಎರಡೂ  ಸಶಸ್ತ್ರ ಬಲಾಬಲ ಹೊಂದಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಯುದ್ದವನ್ನು ಯೋಚಿಸಲೇಬಾರದು.
ಭಾರತ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ತಪ್ಪು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನಡೆಯಬಾರದು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಈ ರೀತಿ ತಪ್ಪು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇತ್ತು. ಜಗತ್ತಿನ ಪವರ್ ಫುಲ್ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೂ ಕೂಡಾ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ಥಾನದ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವರೂ ಮಾತುಕತೆ ಬಂದಿರೋದರಿಂದ ಸರಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯುದ್ದ ಎನ್ನುವುದು ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಭಾರತ ಯುದ್ದದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನಾವು ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಮುಂದುವರೆದು  ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೋಗಬಹುದು ?

ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಅಣ್ವಸ್ತ್ರದ ಮೂಲಕ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಮೇಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಭಾರತದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಮೇಲ್ ಅನ್ನುವುದರ ಅರ್ಥ ಏನು ? ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ವೆಪನ್ ಇದೆ ಅನ್ನೊ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸವಾಲೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರ್ಥವೇ ?

ಮಾನ್ಯ ಸ್ಪೀಕರ್ ರವರೇ,
ನಾನು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಶಾಂತಿ ಬಯಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದೆ. ಶಾಂತಿ ಇದ್ದರೆ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾದರೆ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಆ ಮೂಲಕ ದೇಶ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿಯೂ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗುತ್ತದೆ. ಯುದ್ದ ಎನ್ನುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕಾಗಲೀ, ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ಲಾಭ ತಂದುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನೆಯೂ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಹತ್ರ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆನೇ ಹೊರತು ಅದು ನಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಈ ನಡೆ ತಪ್ಪು ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಬಾರದು.

ನಾವು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕಬೇಕಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬಹದೂರ್ ಷಾ ಝಫರ್ ಮತ್ತು ಟಿಪ್ಪುವನ್ನು ಈ ದೇಶ ಕಂಡಿದೆ. ಬಹದೂರ್ ಷಾ ಝಫರ್ ಗೆ ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಮತ್ತು ಸಾವಿನ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟಾಗ ಅವರು ಗುಲಾಮಗಿರಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್ ಕೂಡಾ ಇದ್ದರು. ಸಾವು ಮತ್ತು ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ಆಯ್ಕೆ ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ಎದುರಾದಾಗ ಟಿಪ್ಪು ಸಾವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಈ ನೆಲದ ಹೀರೋ ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನಾವೂ ಕೂಡಾ ಪುಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದರೂ ಸ್ವತಂತ್ರದ ಪರವೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಗುಲಾಮಗಿರಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಮೋದಿಗೆ ಹೇಳಲು ಬಯಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಇದು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಬೇಡ. ನನಗೂ ನಮ್ಮ ಸೇನೆಯ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು ಗೊತ್ತು. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಭಾರತದ ಸೈನಿಕರು ಮಿಸೈಲ್ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರು ಹೇಗೆ ವಿಫಲಗೊಳಿಸಿದ್ರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮೂಲಕ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ - ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಇನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ‌ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಸಮಬಲದ ಸಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಯುದ್ದದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬಾರದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳು ಕೂಡಾ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರವಾಗಬೇಕು.
ನಾನು ಹೇಳೋದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ. ಭಾರತ ಸೈನಿಕ ನಮ್ಮ ವಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ. ನಾವು ಶಾಂತಿಯ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ವಶದಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತದ ಸೈನಿಕನನ್ನು ನಾಳೆ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಧನ್ಯವಾದಗಳು

THE HOT CHOCOLATE RENDEZVOUS

Glancing at my wristwatch, I knew she was late. We had agreed on 12.30. Being a journalist, I always knew the importance of being early to a meeting.

Tap, tap, tap, tap.

There, my legs didn’t know the end of it. Whenever my patience ran out, my feet would start rhythmically beating the floor.

I picked up the menu and read it for the 9th time, knowing perfectly that Croutons salad, would come before the overly priced Corn one.

‘Would she act all pricey?’ ‘Who should pay the bill in our case?’ Thoughts ran swift through my mind, the wait was taking its toll.

The swipe right decision was now pricking me, as my breaths started coming out with angry humphs every now and then. I decided to take a glance on the door, to find a maiden in stilettos, eyeing the corners of the cafe.

Damn, Have you ever experienced, a brain freeze? That feeling when the ice cream hits your tongue and brain simultaneously. You don’t know what to think, how to react or what your next move should be. I stared at her blankly, while she located me from far and mouthed a whispering ‘Hi’.

Like a frolicking river, she swayed into her seat gently after giving a warm handshake. I had to keep my eyes focused on her beautiful smile, and keep a straight face, to hide the blood rushing to my cheeks.

“Sorry, I am late. Traffic woes”, she mumbled, while sipping on the water I had ordered an hour ago.

As she proceeded to ask the basics, and I answered her with my conscious mind, my subconscious mind, couldn’t help but notice, the sheen that her lip gloss was giving out. The floral dress, long hair in a bow hairband, and blushed cheeks, every inch of her was screaming that she was daddy’s lil princess.

She hid her laughter behind a napkin or the back of her hand whenever I made a silly comment. She wasn’t all talk though, she showed a genuine interest in knowing me too. She looked me in the eye and complimented my short cropped hair, a feature that my parents despised.

As we sifted through a mutual love for K-pop bands, Kumar Sanu, 90’s shows, Pav bhaji, and more, I noticed how strikingly different yet similar we were.

Did the cafe have these many coffee options, I thought, as I was ready to order my 4th drink that morning. Suddenly, Leah, snatched the menu, from my hand, and exclaimed. “ Do you know that the peeps over here make the best Hot chocolate, you should defoooooo try one RHRN”.

I wasn’t sure I should. You see, I was never fond of chocolates, since my young age. I preferred darker, bitter things, maybe the childhood experiences had mold me into liking the dark stuff and despising the sweet.

I stirred the froth and cream, and placed the spoon away, before taking a small sip and letting the molten liquid trickle down my neck.  

But here I was, with a date, I couldn’t afford to or want to disappoint. To my amazement, she placed the order faster than I thought and beamed a 100 watt at me. We resumed talking about life, love and other things couples usually talk about on a date.

The steaming cups of Hot chocolate arrived, and before I could help the lady out, she in true gentlemanly style served me first. As I drew the cup closer, she stared at me with an anticipating smile.

“What”? I exclaimed, with a surprised laugh.

“ Nothing, I want to see the expression on your face, you are having it for the first time right?”, she replied.

I stirred the froth and cream, and placed the spoon away, before taking a small sip and letting the molten liquid trickle down my neck.

Again, a brain freeze. But this time, a warm one.

A comforting, soothing, relaxing one.

I closed my eyes, and let the warmth travel across the million tiny neurons, across my head and face.

In that orgasmic moment, I still kept the assertiveness mode on, and nodded, “It’s Good”.

“There! Told ya” and she broke into a clap and cackle.

Two hours after that Hot chocolate, the conversation was still a swiftly moving and an interesting one. We didn’t linger a lot on any topic, and a brief mention of our families came up every now and then.

“So they accepted you, as you are”? she asked intrigued.

Though my heart wanted to open up to her and tell her the countless stories so that she could warm me up, just like the hot chocolate did, I still managed to smile and say one word.

“Yes”.

“ Lucky you!”, she blurted. “I’ve been to hell and back”

“ Well, I can understand” I claimed.

“ So, are you a movie person, Amarah?” she asked.

Wow, I didn’t know my name could ever sound so beautiful. Because of my canvas shoes, the lack of feminine skincare, the ripped jeans and cotton shirts, people generally call me Amar, Ames, and whatnot.

“ Yeah, Marvel or DC”?, I asked.

“ Marvel, any day!”, she smiled.

‘Yeah, princess, I know you. You go by what you read on Quora, and don’t make your own decisions.’ I thought in silence.

“Let’s get out of here, Infinity war is still on ”, she exclaimed, and sprung out of her chair, as swiftly as she had seated herself before. She took my hand in hers and tugged at me. Collecting my headphones and motioning the server, to come get the bill, I rose up.

I couldn’t help but think of the countless people who would eyeball us, on the way, and how we would be judged, despised even, outside the premises of that cozy cafe. I wasn’t ready for the judgments, the prejudice, the laughs, catcalls and more. But I knew one thing, with Leah by my side, I was a little more confident than I was before I walked into the cafe that morning”.

Seven reasons why BJP’s breast-beating about the grand alliance of Opposition parties doesn’t make sense unless you are a ‘bhakt’, bot, troll, or media lapdog

C: Churumuri

Dainik Jagran front page on the day after SP and BSP announced a pre-poll alliance in Uttar Pradesh, accompanied by another “searing attack” by Narendra Modi

***

The “United India” rally in Calcutta, where 20 political parties stood on one stage on January 19, has understandably sent BJP and its bhakts, bots, trolls, media lapdogs, and trojan horses into an almighty tizzy. Coming as it did exactly a week after the SP and BSP announced an alliance in Uttar Pradesh, 2019 doesn’t look quite as settled or promising as 2014 did.

With various back-of-the-envelope calculations showing that the BJP, which got 71 seats out of 80 in UP in 2014, could end up with anywhere between 20 and 37 seats as a result of the SP-BSP alliance—and overall ending up with around 100 fewer than the 283 it had got—there is a desperate attempt to demolish the alliance and what it portends.

So, in much the same manner as they attack Rahul Gandhi while terming him irrelevant, prime minister Narendra Modiand his ministers are attacking the grand alliance with an identical set of talking points while claiming it is a write-off.

Really?

Here are seven key claims Modi & Co are making to demolish the so-called ‘Mahagatbandhan‘—and the counter to them.

***1

Cartoon by Keshav in The Hindu

“Who is the leader of the ‘mahagatbandhan’?”

India is (still) a parliamentary form of democracy. You, the voter, do not elect a prime minister in a general election—you elect your representative (MP). A party or a combination of parties which has 273 or more MPs elects its leader after the election, whom the President of India then appoints as PM. This is as it should be.

You are, of course, free to elect your representative on the basis of her party or her leader, or other parameters, but it is immaterial in the overall parliamentary scheme of things. At least on paper. At least so far.

BJP, under Narendra Modi, has sought to turn elections into a US-style, head-to-head, presidential form of contest, urging voters to elect a “strong and decisive leader”. In fact, in some state elections, Modi has campaigned as if he is the chief ministerial candidate. In the absence of a second line of leadership, this ploy suits the BJP currently, but what if a pre-designated “leader” loses in an election? And will BJP go in for a presidential form of leadership after Modi?

***

The Telegraph report on how the grand alliance is occupying Narendra Modi‘s mind

“This is an unholy alliance. It’s a strange ‘mewa'”

In geopolitics, an “unholy alliance” is defined as a grouping of unnatural, unusual, even undesirable and seemingly antagonistic parties. By the yardstick, the sight of 24 pairs of hands going up in Calcutta may fit the BJP bill. But is this any more unholy than 1977 when the Jan Sangh, an earlier avatar of the BJP, joined hands with the Socialists and Marxists after Emergency in the Janata Party government of Morarji Desai?

Or in 1989, when the BJP joined the Left parties in supporting the V.P. Singh-led National Front government from the outside?

When the BJP joined hands with PDP after a fractured mandate in Jammu & Kashmir in 2015, former chief minister Mufti Mohammed Sayeed described as the “coming together of North Pole and South Pole”. If a BJP-PDP alliance is OK, surely the alliance of parties ideologically opposed to each other should also be OK, mahagatbandhan or not?

In Karnataka, the “Hindu, nationalist” BJP tied up with Janata Dal (Secular) in 2004. Can there be anything more unholy than that?

More importantly, these are the seeds. Who is to know what the future holds? Who, for example, could have predicted with certainty a year ago that the Congress and TDP would be together in Andhra Pradesh, or the Congress and JDS in Karnataka?

***

“‘Mahagatbandhan’ has no agenda but to dislodge Modi”

Removing a leader or a party from office is a legitimate objective in power politics. In 1977, in the aftermath of the Emergency, the Opposition parties—which included the BJP’s predecessor Jan Sangh—sank their ideological differences and came together with the sole objective of removing Indira Gandhi.

So, why not now? Just because the BJP is in power?

Also, there is no pre-requirement that any alliance should reveal their agenda or announce their programme and policies prior to an election, or 75 days before it.

When the Congress-led UPA formed the government in 2004, the Common Minimum Programme (CMP) was drawn up by Jairam Ramesh of the Congress and Sitaram Yechury of the CPM, after the Left parties had lent support to the alliance. 

Similarly, in Jammu & Kashmir in 2015, Ram Madhav of the BJP and Haseeb Drabu of the PDP sat down to draft the CMP after the election results threw up a fractured mandate, necessitating an alliance between the two ideologically opposed parties.  

***

Economic Times screenshot of BJP adspend before the 2018 assembly elections in Madhya Pradesh, Rajasthan, Chhattisgarh, Telangana and Mizoram

“Mahagathbandhan is an alliance of corruption…. They have ‘dhanshakti’ (money power)”

BJP was four times richer than Congress in 2016-17. BJP had a total income of Rs 1,027 crore in 2017-18; Rs 487 crore coming in from anonymous sources. The Congress, in contrast, saw a 62% decline in its income which stood at Rs 225.36 crore. BSP’s income was Rs 51.7 crore, NCP Rs 8.15 crore.

BJP was the biggest beneficiary of the dubious electoral bonds scheme, bagging 94.5% of all bonds sold in the maiden tranche. In other words, the 35 other parties which won seats in the last Lok Sabha together received 5.5% of all electoral bonds sold.

Trinamool Congress, which hosted the ‘United India’ rally, has not declared any income from electoral bonds.

In the recent assembly elections to Madhya Pradesh, Rajasthan and Chhattisgarh, BJP was a bigger advertiser than FMCG brands. 

And in the Karnataka elections in May 2018, BJP spent three times the amount Congress did: Rs 122 crore versus Rs 34 crore.

***

Rajasthan Patrika screenshot of the United India rally in Calcutta, comprising 20 political parties with a combined vote share of 55.99 per cent.

“We have made an alliance with 125 crore people of India. We have janshakti (people’s power)”

Although it won 283 seats on its own in 2014 becoming the first party to win a majority on its own after 30 years, BJP secured a mere 31 per cent of the votes. When a Hindu nationalist party can bag less than one-third of Hindu votes in a 80% Hindu nation it tells its own story, of the party and the religion.

This voteshare for the BJP for the single-largest party was way lower than the lowest—40.8%—Congress had got 47 years earlier. So, BJP did not have an alliance with 125 crore people, which anyway is a misnomer because the size of the electorate in India is roughly half that: 67 crore.

It had it with about 20.77 crore people.

On the other hand, 14 of the 20 Opposition parties who were on stage in Calcutta had a combined voteshare in 2014 of 55.99 %, a full 25% more than what the BJP secured (see above).

***

“Mahagatbandhan has internal contradictions”

Of course, it does and thank God for that. The “United India” rally in Calcutta unabashedly showcased the inherent and blazingly obvious contradictions among the representative parties. Congress and AAP were on stage together when they won’t ally in Delhi. SP and BSP were seen with Congress, whom they couldn’t include in the UP alliance.

But far from being being a problem, these are welcome contradictions. India is a sum of its parts and, after 56 months of unipolar, road-roller, majoritarian politics, is in dire need of forces opposed to each other coming together, standing together, and engaging each other—even if they oppose each other. Unity in diversity is a lousy cliche but it is a step up from manufactured consent—and crushed dissent.

Don’t forget that in 2004, SP and BSP extended support to Congress from outside to form the government.

***

Mirae Asset mutual fund document which shows Sensex returns between one election and the next since 1980

“There will be anarchy if it is not Modi”

Asked about the difficulties that would befall France after him, King Louis XVI is supposed to have said ‘Apres moi le deluge’ (after me, the deluge). BJP claims that there will be problems if it is not Modi fall squarely in that category. This is usually seen from the standpoint of the economy and the stock markets.

Those who make that claim ignore the fact that P. Chidambaram’s so-called “dream budget” came during the H.D. Deve Gowda-led government in 1997, a 13-party coalition which comprised Janata Dal, SP, DMK, TDP, AGP, TMC, Congress (Tiwari), NC, MGP, and four Left parties.

More importantly, Sensex returns from one election to the next under the three BJP governments have been a miserable -1%, -4% and 13% respectively (see above).

Then again, what is the coming anarchy when you can be beaten to pulp for keeping meat your neighbour doesn’t like in the fridge; for loving or marrying as you please; for going to pray as allowed by the Supreme Court….