ಮುಂಜಾನೆ ತಂಪು ಸೂರ್ಯ
ಹಕ್ಕಿಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿಗಳ
ನಡುವೆ ನೆನಪಾಗುವ ಆಕೆ
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಉರಿಬಿಸಿಲ
ಧೂಳು ದುಮ್ಮನಗಳ
ನಡುವೆಯು ಕಾಡುತ್ತಾಳೆ..
ಅವಳು ಪ್ರೀತಿ ಸೋಕಿಸುವ ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿಯಾದರೆ
ಇವನು ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಂಗಿರಣ!
ಸಂಜೆಯ ತಂಗಾಳಿಯೊಡನೆ
ಉಕ್ಕುವ ಪ್ರೀತಿ, ರಾತ್ರಿಯ
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು
ಹಾಡಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತಾಳೆ..
ಅವಳು ತಡವರೆಸುವ ತಂಗಾಳಿಯಾದರೆ
ಇವನು ನಿರ್ಮಲವಾದ ಪ್ರೇಮ ಚಂದಿರ...
ಮಳೆ ಆರ್ಭಟಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹೊತ್ತು
ನಾ ಕಾದಿದ್ದೆ, ಅದು ಅವಳಿಗೂ ಗೊತ್ತು
ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದು ತಂಪೇರಿತು ವನ
ಅವಳನ್ನು ನೋಡದೆ ಕಾವೇರಿತು ನನ್ನೀ ಮನ..
ಅವಳು ಇನ್ನೇನು ಬರುವ ಹೊತ್ತು
ಕಾದು ಕಾವೇರಿದ ಮನ ತಂಪೇರಿತ್ತು
ಇದೋ, ಈಗ ಬಂದಳೆಂದಿತ್ತು ಮನ
ಅದರೂ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು
ತಂಗಾಳಿಯೂ ತಡವರಿಸಿ ಪ್ರೀತಿ ಸೋಕಿಸಿತ್ತು
ಹುಸಿ ಮುನಿಸು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು
ಮೌನ ಮುರಿಯುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಾಗಿತ್ತು
ಕಡೆಗೂ ಸೊನೆ ಮಳೆ ನಿಂತಾಗಿತ್ತು;
ಅದರೂ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಅವಳೂ
ಮೇಧಿನಿ ಮಳೆಗೆ ಕಾಯುವಂತೆ, ಅವಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ
-ಕನಸು ಕಣ್ಣಿನ ಹುಡುಗ
ಹೇಳದೇ ಉಳಿದ ಮಾತುಗಳು
ಬರೆಯದೇ ಉಳಿದ ಪದಗಳು
ಜೋಡಿಸಿ ಬರೆಯಲೇ ನಾಕು ಸಾಲು
ವರ್ಣಿಸಿ ಗೆಜ್ಜೆ ಧರಿಸಿದ ನಿನ್ನ ಕಾಲು
ಬರೆದು ಬಿಟ್ಟ ಕವಿತೆ ಇದು..
ಹೇಗೆ ನಿಡಲಿ ನಿನಗೆ!!
ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದಿ ಹುಡುಗಿ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು..
ನನ್ನೀ ಕವಿತೆಗಳ ಬಿಟ್ಟು!!
ಕಾಡೋ ಚಳಿಗೂ ಅರೆಪಾವು
ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುವ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ
ರೂಪ ನೀಡಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆನೆ ಈ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು...
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಕೈಲಿಡಿದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆನೆ ಹುಡುಗಿ....
ನಿನಗಾಗಿ...... ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ!!
-ಮಂಜುನಾ
Use this exclusive offer for blog readers.
Claim Offer →